Czy z angina jechać do szpitala?

7 miesięcy temu 102 wyświetleń

Zwykła angina zazwyczaj wymaga leczenia. Jednak w przypadku Anginy Ludwiga, czyli ropnego zapalenia dna jamy ustnej, hospitalizacja jest bezwzględnie konieczna. Ten stan wymaga natychmiastowej, kompleksowej opieki szpitalnej. Nie lekceważ nasilonych objawów – szybko skonsultuj się z lekarzem, by uniknąć poważnych powikłań i zadbać o swoje zdrowie.

Komentarz 0 polubień

Może chcesz zapytać o to?Więcej

Kiedy jechać do szpitala z zapaleniem migdałków?

Wiesz co, jak tak sobie myślę o tym całym zapaleniu migdałków, to przypomina mi się taka sytuacja z moim bratem ciotecznym, Markiem. To było dawno, chyba ze trzy lata temu, koniec listopada w Katowicach, zaczął się czuć kiepsko, ale wiecie, tak, jak to chłop – macho, myślał, że przejdzie. Mówił, że to tylko "trochę boli", ale ja widziałam, że ledwo przełykał ślinę. Taki stan, że człowiek aż się boi, co z tego wyjdzie.

Ale czasem nie ma co się czaić. Jest ten moment, kiedy po prostu czujesz, że domowe sposoby już nic nie dadzą, a herbata z miodem to tylko placebo.

U Marka, po dwóch dniach udawania twardziela, pojawił się taki obrzęk szyi i dna jamy ustnej, że aż wyglądał, jakby połknął piłeczkę tenisową. Mówił przez zaciśnięte zęby, a jego głos był stłumiony, jakby zza ściany, a gorączka skakała jak szalona.

Wtedy mama w panice dzwoniła do lekarza. On powiedział, że to brzmi jak Angina Ludwiga, która jest no... bezzwględnym wskazaniem do szpitala.

Kiedy gardło pali żywym ogniem, a ból promieniuje do ucha, kiedy nawet nie możesz przełknąć wody, a gorączka szaleje i nie reaguje na żadne leki, to sygnał, że ta cała choroba przybrała naprawdę niebezpieczny obrót. Wtedy konieczne jest już kompleksowe leczenie, bez czekania na cud.

Bo czasem z taką pozornie błahą sprawą jak ból gardła, robi się prawdziwy dylemat życia i śmierci, jeśli się ją zlekceważy. To nie są żarty.

Czy z bólem gardła można iść na SOR?

Znowu to samo, kolejny dyżur i to pytanie, czy z bólem gardła na SOR. No nie. Po prostu nie. Nazywam się Julita Juszczak, pracuję na SORze w Szpitalu Bielańskim w Warszawie i mam już tego serdecznie dość. Ludzie traktują nas jak jakąś przychodnię 24h. To jest to jest kompletne nieporozumienie, a my potem nie mamy czasu dla tych, co naprawdę umierają.

SOR jest od stanów nagłego zagrożenia życia. Mówię o zawale, udarze, poważnym wypadku, krwotoku, utracie przytomności. A nie od kataru, który masz od trzech dni! Albo gorączki 38 stopni. Czy naprawdę tak trudno to zrozumieć? Czasem mam wrażenie, że walczę z wiatrakami. Czekacie potem po 8 godzin i macie pretensje, a obok ratujemy komuś życie.

Jest coś takiego jak lekarz rodzinny, czyli POZ. A jak jest zamknięte, bo jest wieczór albo niedziela? Od tego jest Nocna i Świąteczna Opieka Zdrowotna. To działa dokładnie po to, żeby nie blokować SORu z powodu grypy, bólu brzucha czy właśnie tego nieszczęsnego gardła. Zapiszcie sobie to gdzieś na lodówce.

KIEDY NA SOR?

Utrata przytomności
Zaburzenia świadomości
Nagły, ostry ból w klatce piersiowej
Silna duszność
Poważny wypadek, ciężki uraz
Rozległe oparzenia
Drgawki

KIEDY DO LEKARZA RODZINNEGO / NIŚOZ?

Ból gardła, chrypka
Przeziębienie, kaszel, katar
Gorączka, którą da się zbić lekami
Biegunka, wymioty (jeśli nie ma objawów silnego odwodnienia)
Ból brzucha o niedużym nasileniu
Potrzeba wystawienia recepty na stałe leki
Zaostrzenie choroby przewlekłej

Nocna i Świąteczna Opieka Zdrowotna (NiŚOZ) działa od godziny 18:00 do 8:00 rano następnego dnia, a także całodobowo w weekendy i święta. Tam dostaniesz pomoc w razie nagłego zachorowania, gdy twoja przychodnia jest już zamknięta. Nie potrzeba skierowania.

Jest też darmowa Teleplatforma Pierwszego Kontaktu (TPK). Dzwonisz pod numer 800 137 200 i dostajesz poradę lekarską, e-receptę, e-zwolnienie, e-skierowanie. Działa w nocy (18:00-8:00) i w weekendy. Serio, ludzie, korzystajcie z tego.

W jakich przypadkach można jechać na SOR?

Na Szpitalny Oddział Ratunkowy, czyli SOR, udajemy się w sytuacjach nagłego zagrożenia zdrowotnego lub życia. Obejmuje to:

Poważne urazy: złamania, rozległe rany, urazy głowy, kręgosłupa, czy oparzenia.
Nagłe stany kardiologiczne i neurologiczne: podejrzenie zawału serca, udaru mózgu.
Inne ostre stany: silne krwotoki, nagłe i intensywne bóle, zaburzenia świadomości, duszności.

Udanie się na Szpitalny Oddział Ratunkowy, czyli SOR, jest decyzją, która wymaga zrozumienia specyfiki tej placówki. To nie jest przychodnia ani miejsce, gdzie rozwiązuje się drobne niedyspozycje. Przeznaczony jest do interwencji w nagłych przypadkach zagrożenia zdrowia lub życia, gdzie liczy się każda minuta, a stan pacjenta wymaga szybkiej diagnostyki oraz natychmiastowego leczenia.

Kiedy mówimy o urazach, to spektrum jest szerokie. Z pewnością kwalifikują się tam złamania, szczególnie otwarte, czy te z przemieszczeniem, które często wiążą się z intensywnym bólem i koniecznością repozycji. Podobnie jest z rozległymi zranieniami – cięte rany, które mocno krwawią, głębokie ukłucia, albo oparzenia zajmujące znaczną powierzchnię ciała.

Ciało ludzkie jest zadziwiająco odporne, lecz ma swoje granice wytrzymałości, a ich przekroczenie wymaga medycznej, często chirurgicznej interwencji. Urazy głowy, zwłaszcza z utratą przytomności, czy też podejrzenie uszkodzenia kręgosłupa, to absolutne wskazania do SOR.

Pamiętam, jak mój kolega Janek niefortunnie upadł na rowerze w zeszłym roku, uderzając mocno potylicą o krawężnik. Miał krótką dezorientację. Natychmiastowa diagnostyka, tomografia komputerowa, wykluczyła poważniejszy uraz wewnątrzczaszkowy, ale strach był.

Właśnie dlatego, wszelkie zdarzenia, gdzie doszło do silnego uderzenia w głowę, brzuch czy klatkę piersiową, nawet bez widocznych ran, wymagają oceny w warunkach szpitalnych, bo przecież nierzadko uszkodzenia wewnętrzne są najbardziej zdradliwe.

Sytuacje, gdzie podejrzewasz nagłe zdarzenie sercowo-naczyniowe, takie jak zawał serca czy udar mózgu, to absolutne priorytety. Objawy te są często subtelne, lecz dynamiczne. Przy zawale mowa o nagłym, silnym, promieniującym bólu w klatce piersiowej, któremu towarzyszy duszność, lęk.

W przypadku udaru, nagła asymetria twarzy, osłabienie kończyny po jednej stronie, problemy z mową czy widzeniem, to klasyczny sygnał. Nie ma tu czasu na zastanawianie się, bo każda minuta opóźnienia zmniejsza szansę na pełne wyzdrowienie, bo tkanka nerwowa czy mięsień sercowy po prostu obumiera. To jest wyścig z czasem, dosłownie.

Inne poważne przyczyny, kiedy nie można czekać, to szeroka kategoria. Mowa tu o nagłym, ostrym bólu – brzucha, który nie ustępuje, bólach nerek, czy choćby nagłych i bardzo silnych bólach głowy, które są inne niż zwykłe migreny.

Duszności, szczególnie te narastające, czy nagła utrata świadomości, omdlenia, silne krwawienia, na przykład z przewodu pokarmowego, to wszystko sygnalizuje wewnętrzną katastrofę, która wymaga pilnej interwencji. Medycyna to tak naprawdę ciągłe balansowanie na cienkiej linii między homeostazą a chaos. A SOR to miejsce gdzie próbujemy przywrócić ten porządek.

Ważne jest rozróżnienie: SOR nie jest tym samym co Izba Przyjęć (IP), która obsługuje planowe przyjęcia do szpitala, czy przychodnia Podstawowej Opiepieki Zdrowotnej (POZ) do konsultacji doraźnych czy przewlekłych schorzeń. Jeśli masz gorączkę i kaszel, ale czujesz się ogólnie dobrze, to POZ jest właściwym adresem.

Jeśli jednak gorączka jest bardzo wysoka, masz dreszcze i nie możesz oddychać, a Twój lekarz rodzinny już nie przyjmuje, wtedy SOR jest miejscem, gdzie uzyskasz pomoc. Tak to po prostu działa. Czasem nie da się inaczej. Pamiętam, jak moja ciocia Ewa, mająca 78 lat, złapała zapalenie płuc pod koniec zeszłego roku. Zaczęło się dość niewinnie, ale nagle tak się jej pogorszyło, że naprawdę nie było innego wyjścia, jak transport na SOR.

Zwykłe przeziębienie może czasem eskalować w coś bardzo niebezpiecznego, to jest fakt. Decyzja o udaniu się na SOR powinna być zawsze przemyślana, bo choć jest to miejsce ratujące życie, to jednocześnie obłożone i przeznaczone dla tych, którzy naprawdę tego potrzebują.

Nadmierne obciążenie SOR-ów trywialnymi przypadkami to problem, który pośrednio wpływa na czas oczekiwania dla tych, którzy naprawdę znajdują się w krytycznym stanie. Odpowiedzialność pacjenta jest równie ważna jak gotowość personelu medycznego. To jest swoisty akt społeczny, w którym każdy ma swoją rolę.