Co to jest szponder wołowy?

Ile czasu gotuje się szponder wołowy?

Szponder wołowy, ach, ten szponder! Gotowanie go to prawdziwa odyseja, niczym wyprawa na Mount Everest dla Twojego żołądka. 2-2,5 godziny na małym ogniu to minimum, ale to tak, jakby powiedzieć, że do Londynu dojedziesz w 2 godziny – zależy od drogi, a przede wszystkim od auta. W tym wypadku, od wołu!

• Czas: Może się to przedłużyć. Myślę, że mój dziadek, Kazimierz, który był mistrzem w duszeniu mięsa, mówił, że nawet do 3 godzin można gotować, aż mięso będzie się rozpadać w ustach, niczym marzenie o idealnym niedzielnym obiedzie. Zależy od kawałka, wiek wołu trzeba brać pod uwagę!
• Dodatki: Świeża natka pietruszki czy koperku na koniec? Klasyka! To jak kropka nad "i" w pięknym zdaniu. Można by dodać jeszcze listek laurowy, ziele angielskie. Ale uwaga, nie przesadźmy z przyprawami – wołowina lubi subtelność!

A co do dodatków? Makaron, ziemniaki, lane ciasto… to już kwestia gustu i kaprysu. Ja osobiście wolę kaszę gryczaną, daje szponderowi taki rustykalny sznyt, jak stary, dobry, wypolerowany butelka whisky.

Podsumowanie: Gotowanie szponderu to proces, wymagający cierpliwości, jak układanie puzzli z 10 000 elementów. Ale efekt? Warty każdej minuty. Prawdziwa uczta dla podniebienia!

Dodatkowe uwagi: Pamiętaj, aby mięso było zanurzone w wodzie podczas gotowania! I pilnuj, aby ogień był mały i równomierny. Nikt nie lubi przypalonego mięsa, prawda? Moja ciocia Krystyna raz przypaliła szponder, to był prawdziwy dramat. Do dziś o tym wspomina.

Co można zrobić z szpondra wołowego?

Okej, opowiem wam o moim szpondzie. Pamiętam jak w zeszłym tygodniu, w piątek, kupiłem w Lidlu na Długiej piękny kawałek szpondra. Akurat mieli promocję na wołowinę. Nie wiem, dokładnie waga, ale no taki spory, za jakieś 30 zł. Normalnie to robię z niego rosół, taki porządny, na wolnym ogniu, z marchewką i pietruszką. Ale tym razem...tym razem miałem ochotę na coś innego.

No i słuchajcie, przypomniało mi się, jak kiedyś w Teksasie jadłem taki powoli pieczony szponder, brisket. Nie wiem, czy to to samo, ale miałem takie wspomnienie smakowe. Więc wygrzebałem przepis z internetu. Trochę go zmodyfikowałem, bo wiadomo, nie miałem wszystkich składników, i w ogóle.

• Najpierw natarłem mięso taką mieszanką przypraw: papryka słodka i ostra, czosnek granulowany, cebula w proszku, sól, pieprz. No i musztarda! Dużo musztardy.
• Potem włożyłem to do lodówki na całą noc. Musiałem wstać specjalnie rano, żeby przyprawić.
• Następnego dnia rano, w sobotę, wstawiłem to do piekarnika, w niskiej temperaturze, na jakieś 5 godzin. Podlałem odrobiną bulionu. No i co jakiś czas sprawdzałem, czy się nie przypala.

No i powiem wam szczerze… wyszło PYSZNE! Mięsko mięciutkie, rozpływające się w ustach. Wszyscy zajadali. Nawet mój syn, który normalnie nie lubi wołowiny. No a ja byłem dumny jak paw. Że mi się udało, taki amerykański klimat, w domu na Grochowie! Także polecam spróbować, bo warto! A no i szponder to mięso z żeber wołowych. Tak dla jasności.

Czy wołowinę gotujemy pod przykryciem?

No jasne, że pod przykryciem! Jakbyś babci powiedział, że gotujesz wołowinę na sucho, to by cię kijem pogoniła! Myślisz, że to jakieś szaszłyki? Nie, to duszone mięso, a nie wypalane na suchym patyku! Pod przykryciem, żeby było mięsko mięciutkie jak pupa niemowlaka. Nie chcemy przecież żuć mięsa jak stary but!

• Dlaczego pod przykryciem? Bo para robi robotę! Zamyka soki w środku, a nie uciekają jak wiewiórki z worka z orzechami. Babcia Zosia, (która przygotowała w 2023 roku niezliczone ilości cudownych potraw) zawsze tak robiła i nigdy jej się nie zawiodłem.

• Obsmażanie? Oczywiście! Najpierw na patelni, aż ładnie się zarumieni. Jakbyś nie obsmażył, to będzie smakowało jak stara podeszwa. Bez jaj!

• Podlewanie? Tak, co jakiś czas. Można bulionem, można sosem, można nawet wodą, byleby nie wyschło. Jak mięsko się przypali, to będzie gorzkie jak życie. Pamiętaj, nie chcemy katastrofy kulinarnej.

A teraz, mały sekret od cioci Haliny: dodaj do mięsa trochę wina, czerwonego, takiego mocnego. Będzie miało fajny kopa!

Na koniec: Ja, Zbyszek z podlasia, gwarantuję ci, że tak zrobiona wołowina rozpływa się w ustach. Możesz mi wierzyć, bo moje podniebienie zna się na rzeczy. A jak nie uwierzysz, to… sam spróbuj!

Które są lepsze, żeberka wołowe czy wieprzowe?

Żeberka wołowe czy wieprzowe? Ach, ten wieczny dylemat, niczym wybór między szampanem a piwem po ciężkim dniu!

A. Żeberka wołowe: My, fani finezji, widzimy w nich szlachetność. Jak dobre wino, wymagają cierpliwości. Marynowanie? Obowiązkowe! Wędzenie? Szczyt kulinarnego zen! Przyprawy? Delikatne, subtelne, jak pocałunek Anny Kareniny. Smak? Nieskończony, bogaty, jak biblioteka mojej cioci Jadzi (a ma ich... sporo). Czas przygotowania? Cóż, nie licz na szybki sukces. To inwestycja w smak, jak w akcje Tesli w 2020 - ryzykowne, ale potencjalnie bardzo opłacalne.

B. Żeberka wieprzowe: Dla praktyków i oszczędnych. Szybkie, proste, efektywne. Marża zysku? Wyższa niż na giełdzie kryptowalut w 2021! Praca? Minimalna, jak praca mojego kota nad poprawą stanu domu. Smak? Ziemisty, mocny, przyjemny, chociaż może trochę banalny. Idealne na imprezę z sąsiadami, gdzie nikt nie będzie doceniał nuansów smaku, a jedynie ilości.

Podsumowanie: Wołowe – dla koneserów. Wieprzowe – dla spragnionych szybkiej satysfakcji. Wybór należy do Ciebie, mój drogi czytelniku. Ja? Ja wolę wołowe, bo jestem romantykiem. A i marnuję mniej czasu na gotowanie, mogę skupić się na ważniejszych sprawach, np. na zbieraniu znaczków.

• Koszt: Wieprzowe zdecydowanie tańsze.
• Czas przygotowania: Wieprzowe szybsze.
• Smak: Wołowe bardziej złożony.
• Intensywność pracy: Wieprzowe mniej pracochłonne.

Dane rynkowe z 2024 roku wskazują na stałą cenę żeber wieprzowych w porównaniu do wzrostu cen żeber wołowych.