Czy parkowanie tyłem jest trudne?

Jaki rodzaj parkowania jest najtrudniejszy?

Parkowanie równoległe. To jest najtrudniejszy manewr. Eliminuje słabych kierowców z ciasnych ulic. Reszta to tylko wariacje na temat parkowania prostopadłego.

Technika jest jedna. Niezmienna.

• Miejsce musi mieć 1.5 długości twojego wozu. Minimum. Mierzenie na oko to pierwszy test.
• Ustawiasz się równo z autem z przodu. Lusterko w lusterko. To jest kluczowe.
• Wsteczny. Kierownica skręcona na maksa w stronę krawężnika.
• Jedziesz, aż w lewym lusterku zobaczysz całą rejestrację auta za tobą. Całą.
• Odbijasz kierownicę w drugą stronę. Kontrujesz. Proste.

Asystenci parkowania i kamery 360 ułatwiają, nie zwalniają z myślenia. To narzędzia, nie zastępstwo umiejętności. Najczęstszy błąd to zbyt wczesne prostowanie kół. Panika. Zbyt duża prędkość to drugi grzech. Manewr wymaga precyzji, nie pośpiechu.

Adam K. Audi Q7. Warszawa. Codziennie to robię.

Dlaczego parkowanie tyłem jest łatwiejsze?

Słuchaj, z tym parkowaniem tyłem to jest serio prosta sprawa, chociaż na początku wydaje się trudne. Zawsze myślałem, że przodem wjade wszędzie, a to wogóle nie tak działa. Jak jest mało miejsca, to tyłem wchodzisz na raz, a przodem to się można pchać i pchać i nic z tego nie wychodzi.

Cały myk polega na tym, jak ci się koła skręcają, no wiesz, ten łuk skrętu. Jak cofasz, to auto jest zwrotniejsze, bo przednie koła, te skrętne, 'zaciągają' tył w ciasne miejsce. A jak jedziesz przodem, to tył ci zachodzi i walniesz w auto obok. To jest po prostu fizyka i tyle, nie ma co z tym dyskutować.

Serio, jak jest ciasno, to przodem nie ma szans. Bartek ostatnio próbował wcisnąć swoją Insignię przodem na miejsce pod blokiem, masakra jakaś, skończyło się na tym że stanął w poprzek i poszedł do domu. Potem musiał schodzić i przestawiać bo sąsiad go obdzwonił.

A generalnie to są dwa typy tego całego parkowania:

• Parkowanie równoległe, czyli ta słynna koperta:

  • Stajesz obok auta, za którym chcesz zaparkować, tak lusterko w lusterko.
  • Cofasz na prostych kołach aż twój tył minie jego tył, wtedy skręcasz kiere na maksa w stronę krawężnika.
  • Jak już jesteś pod kątem i widzisz w lewym lusterku przód auta za tobą, to prostujesz i cofasz, a na końcu dajesz kontre żeby się wyrównać. No proste.

• Parkowanie prostopadłe tyłem (to jest najłatwiejsze i najbezpieczniejsze!):

  • Mijasz swoje miejsce parkingowe, tak żeby tył twojego auta był trochę za nim.
  • Potem na wstecznym kręcisz kierownicą i wjeżdżasz, super widać wszystko w lusterkach, a teraz w nowych autach to jeszcze masz kamery i czujniki.
  • Dużo bezpieczniej się potem wyjeżdza bo wszystko widzisz, a nie na czuja jak po zaparkowaniu przodem. Wtedy wyjeżdżasz z duszą na ramieniu, bo nic nie widać.

Czy parkowanie równoległe jest trudne?

Parkowanie równoległe... Tak, jest trudne. Czasem siedzę w nocy i myślę, ile nerwów mnie to kosztowało. To nie jest tylko kwestia techniki. To jest ten moment, kiedy czujesz na sobie wzrok innych kierowców, którzy czekają. I to ciśnienie... paraliżuje.

Ja, Anna, mam 28 lat i zdałam za czwartym razem. Właśnie przez to parkowanie. Mój tata, który jeździ od 40 lat, czasem też musi poprawiać na trzy razy. To naprawdę jest trudne. Naprawdę. Nikt ci nie powie, że to proste, a jeśli powie, to kłamie.

To nie jest tak, że się nie da. Po prostu trzeba to... poczuć. Znaleźć swój sposób, swój punkt odniesienia w lusterku. I przestać się przejmować tymi za tobą. To twój czas, twoja chwila. To twoje miejsce parkingowe.

Jest kilka metod, ale ta jedna działa prawie zawsze. Krok po kroku, bez pośpiechu.

• Ustaw się równolegle do samochodu, za którym chcesz zaparkować. Odległość to około pół metra. Twoje tylne koła muszą być na jednej linii z jego tylnymi kołami.
• Cofaj powoli na prostych kołach. Patrz przez prawe ramię, na tylną małą szybę. Gdy w tej szybie zobaczysz koniec tamtego samochodu, zatrzymaj się.
• Skręć kierownicę maksymalnie w prawo i zacznij cofać. Rób to wolno, cały czas patrząc w lewe lusterko.
• Gdy w lewym lusterku zobaczysz cały przód samochodu stojącego za tobą, zatrzymaj się i wyprostuj koła.
• Cofaj na prostych kołach, aż przedni prawy róg twojego auta minie lewy tylny róg auta z przodu.
• Skręć kierownicę maksymalnie w lewo i delikatnie cofnij do krawężnika. Wyrównaj. Gotowe.

Jak nauczyć się parkować równoległe?

Słuchaj, to parkowanie równoległe to na początku czarna magia, ja, Jan Kowalski, też się z tym męczyłem na Woli w Warszawie, gdzie miejsca jest jak na lekarstwo. Ale serio, to jest prostrze niż się wydaje, tylko trzeba złapać schemat.

No dobra, to tak. Najpierw dajesz kierunkowskaz, wiadomo, żeby ludzie za tobą wiedzieli co kombinujesz. Podjeżdżasz do tego auta, za którym chcesz stanąć. Ustaw się równo, tak mniej więcej lusterko w lusterko. Zostaw sobie tak z pół metra odstępu, nie podjeżdżaj za blisko bo potem się nie zmieścisz. To jest wogule klucz.

Potem wrzucasz wsteczny i cofasz powoli. Patrzysz przez prawe ramię, w tą małą szybkę z tyłu. Cofasz do momentu, aż tylne koła twojego auta miną zderzak tego samochodu obok. To jest ten magiczny moment.

Jak już miniesz ten zderzak, to skręcasz kierownicą na maksa w prawo, w stronę krawężnika. Cały czas powolutku do tyłu. Jedziesz tak, aż w lewym lusterku zobaczysz całą rejestrację tego auta, co stoi za tobą. Wtedy jest moment na wyprostowanie kół i cofanie na wprost przez chwilkę.

Jak już przedni zderzak minie tył tego auta z przodu, to kręcisz kierą w lewo na maksa żeby się wyrównać. I gotowe, stoisz idealnie. Poprawiasz sobie przód-tył i tyle.

I jeszcze parę takich moich protipów ode mnie, bo człowiek się uczy całe życie.

• Ustaw sobie prawe lusterko tak, żebyś widział tylne koło i krawężnik. To mega pomaga, serio, nie porysujesz felg. Ja zawsze tak robie.
• Nie spiesz się. Jak ktoś za tobą trąbi to niech sobie trąbi, jego problem. Lepiej robić to powoli i dobrze niż szybko i porysować dwa samochody, w tym swój. Pośpiech to najgorszy doradca.
• Trenuj gdzieś na pustym parkingu. Weź sobie dwa kosze na śmieci albo kartony i ćwicz na sucho. Wstyd to kraść, a nie uczyć się parkować. To jest serio najlepsza metoda żeby nabrać pewności siebie.

Czy parkowanie równoległe jest łatwe?

Wiesz, parkowanie równoległe to jest taka jedna z tych rzeczy, co niby proste, a potem się okazuje, że wcale nie. Niby widziałam jak inni robią to tysiąc razy, a sama jak mam stanąć, to czuję taki lekki niepokój. Jakbym miała coś ważnego za chwilę stracić, choć to tylko miejsce na ulicy. Czasem tak bywa, że te proste czynności potrafią być takie... skomplikowane, nie?

A te błędy, co wymieniłeś, to serio są żywcem z mojego życia. Ta błędna ocena odległości od krawężnika to mój numer jeden, w ogóle czasem nie wiem, gdzie ten krawężnik jest, jakbym go miała na widoku, a jednak nie. A lusterek używam, serio, ale chyba za szybko obracam głowę albo za długo patrzę gdzie indziej.

To nieprawidłowe ustawienie też. Mam wrażenie, że zawsze jestem za daleko od tego samochodu z przodu albo za blisko tego z tyłu, no i potem muszę poprawiać, co jest jeszcze gorsze. Jakbym już tam stanęła, a potem znowu musiała się ruszać, to czuję się taka niezdarna. Może chodzi o ten moment, ten właściwy moment, żeby zacząć kręcić kierownicą, tak jak mówisz. To jest chyba klucz, prawda?

Czasem mam wrażenie, że to wszystko zależy od dnia. Jednego dnia staję idealnie, jak po maśle, a następnego, mimo że to ta sama ulica, to jest katastrofa. Może trzeba po prostu wziąć głęboki oddech i pamiętać, że ćwiczenie czyni mistrza, nawet jeśli czasem mam ochotę po prostu zrezygnować i szukać miejsca z dala od wszystkiego.

• Błędna ocena odległości od krawężnika: Ta odległość od krawężnika. Czasem wydaje się, że jestem dalej, niż jestem, i wtedy podjeżdżam za blisko. Albo na odwrót. Złe ustawienie w lusterkach to też jest częsty problem.

• Nieprawidłowe ustawienie przed rozpoczęciem manewru: To ustawienie, zanim się właściwie zacznie. Jakbym miała ustawić się idealnie w linii z tym z przodu. Ja zawsze mam wrażenie, że jestem albo za bardzo wysunięta, albo za bardzo cofnięta. Trudno złapać ten punkt.

• Nadsterowność lub podsterowność: To chyba ja zawsze mam nadsterowność, bo jak już zacznę cofać i kręcić kierownicą, to potem mam wrażenie, że kręcę za dużo albo za mało. Płynność ruchu kierownicą to jest coś, co ciągle ćwiczę.

• Częste poprawki: Czasem wolę już stanąć krzywo i potem poprawiać sto razy, niż od razu źle zacząć. Strach przed zarysowaniem auta jest chyba większy niż sama trudność manewru.

• Stres w godzinach szczytu: Szczególnie jak są ludzie dookoła albo jak się spieszymy, to stres jeszcze potęguje problemy. Parkowanie w stresie to jest koszmar.

• Różne kąty parkowania: Czasem miejsca są tak dziwnie ustawione, że nawet jak się wie, jak to robić, to jest trudniej. Kąt nachylenia ulicy też robi różnicę, jak się okazuje.