Jak się gotuje golonkę w kapuście?

Jaka wodą do peklowania golonki?

• Peklowanie golonki, tak? W sumie... tak mi się przypomniało, jak babcia Marysia zawsze to robiła na święta. Zawsze ten zapach w całym domu… już jej nie ma.

• Woda. Potrzeba wody. Zimnej. Tak ze studni, pamiętam, ale teraz to raczej z kranu. Z kranu leci zimna. 1,5 litra, no dobra, niech będzie.

• Dodatki. Czosnek. Przeciśnięty, wiadomo. I liście laurowe. Takie zwykłe, suche. Ziele angielskie też. Babcia zawsze mówiła, żeby ziela nie żałować.

• Słodko-słono. Cukier. Troszeczkę, żeby się przegryzło. No i sól. A sól… to już inna sprawa. Sól peklowana. Ważna rzecz. I zwykła sól też. Bo jak za mało soli, to lipa.

• Mieszanie. Wszystko trzeba pomieszać. Porządnie. Żeby się rozpuściło. I w ogóle.

• Mięso. Golonka. Umyć. Dokładnie umyć. Bo brudne to fuj.

Teraz to i tak golonkę kupuję w sklepie mięsnym u Krzyśka. On tam ma niby lepsze, ale... Sam nie wiem. Robota w sumie ta sama, a jakoś tak... bez smaku babci. W tym roku to już nie będzie tak samo.

Jak upiec golonkę po ugotowaniu?

Okej, więc... golonka, tak?

• Wyciągnij ją z tej wody po gotowaniu. Delikatnie, bo pewnie się rozpada. Pamiętam, jak raz, u babci, wyciągałem i prawie cała wpadła z powrotem. Stres. Teraz bym chyba krzyczał, serio.

• Potem... do naczynia. Takiego, co do piekarnika może. Ja mam jedno po cioci Helenie, takie stare, ciężkie, ale golonka w nim zawsze wychodzi. Magia chyba, no nie wiem.

• Piekarnik. Rozgrzej go na maksa. Tak z 200 stopni, albo i więcej. Co tam. Ma być gorąco, żeby ta skórka pykła ładnie. Wiesz, jak lubię, jak pyka. Mama zawsze mówiła, że to niezdrowe, ale co tam, raz się żyje, nie?

• Wsadź do piekarnika. I patrz. Patrz uważnie. To jest najważniejsze. Kilka minut, może z dziesięć, może kwadrans. Zależy od piekarnika, od golonki, od dnia. Jak zobaczysz, że skórka się rumieni i robi się taka... chrupiąca... wyciągaj.

• Przyprawy. Zapomniałbym! Przed pieczeniem, możesz ją posypać czymś. Ja lubię paprykę ostrą, ale to już jak wolisz. Sól, pieprz, czosnek... Co tam masz w szafce. Tylko bez przesady, bo golonka sama w sobie jest dobra, nie trzeba jej dużo psuć.

A wiesz co? Teraz mi się przypomniało, jak raz, u wujka Staszka, golonka była taka... spalona. Spalił ją. Ale i tak zjedliśmy. Co prawda, skrobałem ją nożem, ale... wiesz, jak jest na imprezach rodzinnych. Nic się nie marnuje. Szkoda, że już wujka Staszka nie ma. Dobry był z niego kucharz. Nawet jak golonkę spalił.

Jaki sos pasuje do golonki?

Do golonki pasuje wiele sosów, ale sos pomarańczowy to strzał w dziesiątkę, szczególnie jeśli chcemy podkreślić jej smak.

Jak go przygotować? Proste!

• Potrzebujesz: sok z pomarańczy (świeżo wyciśnięty to podstawa!), trochę masła, cukru (brązowy będzie fajny), odrobinę octu balsamicznego i przyprawy – sól, pieprz, może szczypta chili? No i coś do zagęszczenia – mąka lub skrobia kukurydziana.

• Wykonanie: Na patelni rozpuszczasz masło, dodajesz cukier, czekasz aż się skarmelizuje. Wlewasz sok pomarańczowy, ocet, przyprawy i redukujesz, aż sos zgęstnieje. Na koniec dodajesz mąkę lub skrobię rozmieszaną w odrobinie wody, żeby uzyskać idealną konsystencję. I gotowe!

Pamiętaj, że dobry sos to taki, który współgra z potrawą. Sos pomarańczowy dodaje golonce lekkości i świeżości, jednocześnie podkreślając jej bogaty smak.

Czasem zastanawiam się, czy idealne połączenie smaków to nie jest mała metafora życia – szukanie harmonii w pozornym chaosie...