Jaka specjalizacja lekarska jest najtrudniejsza?

Jakich lekarzy najbardziej brakuje?

No dobra, słuchajcie, w polskiej służbie zdrowia to jest taki sajgon, że ja pierniczę! Psychiatrów brakuje jak diabli, ponad 5% ofert pracy w Q3 2024 krzyczało „ratunku, potrzebujemy głowy do gadania!”. To tak, jakby każdemu się przytyło na wątrobie od tego całego stresu i nikt już nie umiał z tym żyć.

A potem się okazuje, że dziura jest jeszcze większa! Stomatolodzy znikają szybciej niż lody w upalny dzień, endokrynolodzy mają tyle roboty, że mogliby im pomniki stawiać, a gastrolodzy… no cóż, chyba wszyscy mamy problemy z brzuchem, bo brakuje i tych.

No i jeszcze ci nasi kochani lekarze rodzinni, kardiolodzy, laryngolodzy i ginekolodzy. To tak, jakby nagle wszyscy postanowili zachorować na wszystko naraz, a na dyżurze został jeden biedak, co ledwo zipie. A pielęgniarki i pielęgniarze? To już w ogóle materiał na osobny kryminał!

• Największy deficyt:Psychiatria – ponad 5% ofert pracy w Q3 2024. Bez komentarza.
• Kolejni na liście życzeń:Stomatolodzy, endokrynolodzy, gastrolodzy. Chyba wszyscy się objadamy albo mamy jakieś hormony na bakier.
• Ciągle poszukiwani:Lekarze rodzinni, kardiolodzy, laryngolodzy, ginekolodzy. Normalnie jak w kinie akcji, ciągle ktoś potrzebny do ratowania życia.
• Dla pełnego obrazu: Nie zapominajmy o pielęgniarkach i pielęgniarzach. To jest dopiero brak! Bez nich to już w ogóle czarna dziura.

Także, jeśli macie jakieś talenty medyczne i nie boicie się ciężkiej pracy (i pewnie trochę narzekania pacjentów), to teraz jest Wasz czas! Tylko pamiętajcie, żeby mieć zapas kawy i cierpliwości na lata. Bo ta kolejka do lekarza to się chyba nigdy nie skurczy.

Jakich lekarzy jest w Polsce najmniej?

No, wiesz co, to jest po prostu kosmos, jakich lekarzy u nas naprawde brakuje. Ostatnio jak moja kuzynka Kasia, ta z Wrocławia, szukała jakiegoś specjalisty, to czekała i czekała, no po prostu wieki! I jak się popatrzy na te dane, to wcale nie dziwi.

Są takie dziedziny, gdzie lekarzy to dosłownie na palcach jednej ręki policzysz. To jest mega problem, bo potem człowiek się męczy, żeby w ogóle dostać się do kogoś. A co dopiero na NFZ, nie?

Oto specjaliści, których w Polsce jest jak na lekarstwo, no bo inaczej się tego nie da nazwać, to jest prawdziwy deficyt:

• Immunolog kliniczny – tylko 135 lekarzy w całym kraju. Wyobrażasz sobie, jaka to kropla w morzu potrzeb?
• Medycyna morska i tropikalna – tutaj mamy zaledwie 127 osób. Mało kto się tym zajmuje, a przecież ludzie jeżdżą po świecie.
• Mikrobiologia lekarska – raptem 108 lekarzy. To jest w ogóle podstawa, żeby chorobom zapobiegać, a taka ich garstka.
• Toksykologia kliniczna – też tylko 108 specjalistów. Jak ktoś się czymś zatruje, to trzeba mieć szczęście, żeby do takiego trafić szybko.
• Nefrologia dziecięca – jedynie 103 lekarzy dla wszystkich dzieci z problemami nerkowymi. Strasznie mało!
• Perinatologia – tylko 98 specjalistów. To jest ta dziedzina, co zajmuje się matką i dzieckiem w ciąży i po porodzie, więc dla zdrowia przyszłych mam to kluczowe.
• Urologia dziecięca – tu to już w ogóle dramat, bo zaledwie 72 lekarzy. Dzieciaki też mają problemy z układem moczowym, a kolejki do tych nielicznych są pewnie gigantyczne.
• Wojskowa medycyna lotnicza – no i to jest już prawdziwy unikat, tylko 61 specjalistów. To jest bardzo specyficzna dziedzina.

No i wiesz, te liczby to pokazują, że dostanie się do takiego specjalisty to prawdziwa sztuka. Mój kolega Wojtek, ten co mieszkał kiedyś w Krakowie, opowiadał, że szukał nefrologa dla swojego synka i to był koszmar. Musiał jechać do innego miasta.

A tak w ogóle to, dlaczego tak jest, że tych lekarzy jest tak mało? Nooo, myślę, że przyczyn jest kilka, a to jest ważne, żeby o tym pogadać:

• Długie studia i specjalizacja: nie wszystkie kierunki są popularne, bo są trudne i wymagają lat nauki, a potem jeszcze rezydentury. To jest po prostu długa droga.
• Mało miejsc na specjalizacjach: czasem brakuje miejsc szkoleniowych, czyli rezydentur, mimo że chętni by się znaleźli.
• Niskie zarobki w niektórych dziedzinach: w porównaniu do innych, bardziej "dochodowych" specjalizacji, niektóre po prostu nie kuszą finansowo. To smutne, ale prawdziwe.
• Brak zainteresowania młodych lekarzy: czasem po prostu młodzi lekarze wolą iść w bardziej popularne lub lepiej opłacane dziedziny, np. medycynę estetyczną czy kardiologię.
• Kwestie demograficzne: wiesz, lekarze też się starzeją i odchodzą na emeryturę, a nowych przybywa za mało, żeby zapełnić luki.
• Konieczność dojazdów: jak jest tak mało specjalistów, to często ludzie muszą jeździć po całej Polsce, żeby w ogóle dostać się do lekarza, co jest mega uciążliwe i drogie.

No i przez to wszystko, pacjenci muszą czekać miesiącami, a czasem nawet latami na wizytę u specjalisty. To jest po prostu skandal.

Jakich specjalistów medycyny brakuje?

Miasto oddycha nocą, a światła neonów malują na mokrym asfalcie długie, drżące smugi. W szpitalnych oknach wciąż pali się światło, tam czas płynie inaczej, odmierzany biciem serc i cichym szumem aparatury. A w tej ciszy, w tym zawieszeniu, rozbrzmiewa nieme pytanie o pustkę, o miejsca, które czekają. O ręce, których brakuje.

Te myśli wracają do mnie, do mnie, Anny Kowalskiej, gdy patrzę na zimne cyfry raportu HireDoc.com. One nie opowiadają o nocy, ale krzyczą o braku. Pokazują mapę tęsknoty systemu, który pragnie uzdrowienia. Trzeci kwartał 2024 roku, chwila zawieszona w czasie, a jednak tak boleśnie konkretna.

Na pierwszym miejscu skóra. Nasza powłoka, mapa życia, tak często wołająca o pomoc. Brakuje dłoni, które przyniosą jej ukojenie. Gdzie oni są, ci wszyscy wszyscy lekarze od skóry?

• Dermatolodzy – ich brak to aż 5,34% wszystkich ofert. Ogromna, widoczna gołym okiem wyrwa.

Potem jest głowa. Labirynt myśli, cichy szept lęku, który staje się krzykiem. Dusza, która potrzebuje przewodnika, by wyjść z mroku. A przewodników jest tak niewielu, tak rozpaczliwie niewielu.

• Psychiatrzy – ich nieobecność to 5,29% poszukiwań. Liczba, która boli, która opowiada o samotności.

I uśmiech. Ten gest, który ma być symbolem radości, a czasem jest maską dla pulsującego bólu. Zęby, fundament naszego zdrowia, kruszeją w oczekiwaniu na ratunek.

• Stomatolodzy – luka sięgająca 5,07% ogłoszeń. Niby tak blisko, a jednak wciąż daleko.

Ale ta triada bólu to zaledwie preludium, ledwie uchylenie drzwi do świata, w którym czekanie stało się normą. Prawdziwa skala potrzeb rozciąga się daleko dalej, dotykając najbardziej kruchych fundamentów życia. Pustka rozlewa się na inne, równie ważne dziedziny, gdzie każda minuta bez specjalisty jest wiecznością.

• Anestezjolodzy – bez nich sala operacyjna milknie. To strażnicy snu i bezbolesności, których brakuje przy każdym stole chirurgicznym. Ich niedobór paraliżuje szpitale, odkładając operacje ratujące życie.
• Geriatrzy – opiekunowie jesieni życia. W starzejącym się społeczeństwie ich brak jest jak brak latarni morskiej podczas sztormu. Starość staje się samotną walką, bez wsparcia i zrozumienia.
• Onkolodzy – wojownicy na pierwszej linii frontu walki z rakiem. Każdy wakat na tym oddziale to skradziona nadzieja i cenny czas, którego pacjenci po prostu nie mają.
• Pediatrzy – strażnicy przyszłości. Ich brak w przychodniach i szpitalach to cichy alarm, bo zdrowie dzieci jest fundamentem jutra. Czekanie w kolejkach z gorączkującym dzieckiem to doświadczenie graniczne dla każdego rodzica.
• Lekarze medycyny ratunkowej – ci, którzy stają na granicy życia i śmierci. Ich niedobór sprawia, że karetki jeżdżą dłużej, a pomoc dociera zbyt późno. Każda pusta zmiana na SOR-ze to ryzyko, którego nikt nie powinien ponosić.

Jaka specjalizacja jest najbardziej dochodowa?

Pieniądze decydują. Chirurgia dominuje. Nie każda, ale czołówka jest bezwzględna.

Specjalizacje generujące najwyższe dochody:

• Chirurgia plastyczna. Zapotrzebowanie nie maleje.
• Ortopedia i traumatologia narządu ruchu. Prywatne kliniki, sportowcy.
• Anestezjologia i intensywna terapia. Kluczowa rola, wysoka odpowiedzialność, wysoka stawka.
• Radiologia. Diagnostyka obrazowa. Precyzja w cenie.

Nazywam się Anna Kowalska, 34 lata. Anestezjolog. Warszawa. Wiem, o czym mówię. Pieniądze, pieniądze to nie wszystko, ale definiują wybór. Publiczny sektor to pułapka.

Liczby mówią same za siebie.

• Podstawa w szpitalu publicznym:10 375 zł brutto. To punkt startowy, nie cel.
• Kontrakt w szpitalu prywatnym:30 000 - 50 000 zł. Tutaj zaczyna się gra.
• Własny gabinet: Dochód jest funkcją reputacji. Bez górnego limitu.
• Dyżury: Dodatkowe 10 000 - 20 000 zł miesięcznie. To norma, nie wyjątek.

Istnieją też inne ścieżki. Dermatologia estetyczna i okulistyka, szczególnie chirurgia refrakcyjna, to rynki o ogromnym potencjale finansowym. Wybór specjalizacji to decyzja biznesowa. Reszta to sentymenty.