Co jest otwarte w niedziele niehandlowe?

Co może być otwarte w niedziele niehandlowe?

Kurde, niedziela… cisza, tylko zegar tyka. Co jest otwarte? No…

• Apteki, jasne. Zawsze otwarte, bo choroba nie pyta o dzień tygodnia. Pamiętam, jak w zeszłym roku, w grudniu, moja siostra, Ola, potrzebowała leków na grypę – w niedzielę, o 22. Nie zapomnę jej miny, jak aptekarka jej pomogła.

• Stacje benzynowe. Te też zawsze działają. Logiczne, ktoś musi tankować, prawda? Chociaż… w tym roku za każdym razem, kiedy tankuję w niedzielę, jest jakiś problem, zawsze się coś zepsuje. Masakra.

• Sklepy dworcowe. To akurat rozumiem. Ludzie podróżują, potrzebują czegoś do jedzenia, napoi. Chociaż w tym roku, jak jechałam do babci, w niedzielę rano, ten sklep na dworcu w Katowicach był zamknięty. Jak to możliwe?

• Piekarnie, kwiaciarnie… To już zależy. Czasem są otwarte, czasem nie. Raz w tym roku, w maju, kupiłam świeże bułki w piekarni na rogu, ale innym razem było już zamknięte. Nie ma reguły. Cukiernie i lodziarnie podobnie. To loteria.

• Sklepy z prasą też czasem działają, ale nie zawsze. Szczerze mówiąc, rzadko chodzę po prasę w niedzielę. Wolę poczytać coś w internecie. To wygodniejsze.

No i tyle. Chyba. W sumie, czasem lepiej zostać w domu w niedzielę. Nie? Ta cisza ma swój urok... chociaż… czasem tęsknię za tym gwarno w sklepach. Za tym zapachem pieczywa… Ech…

Dodatkowe info: Te informacje odnoszą się do sytuacji w Polsce w 2024 roku. Pamiętaj, że godziny otwarcia mogą się różnić w zależności od konkretnego sklepu i lokalizacji.

Czy 27 października jest niedziela handlowa?

Nie, 27 października 2024 roku nie jest niedzielą handlową. Obowiązuje wówczas zakaz handlu, zgodnie z ustawą o ograniczeniu handlu w niedziele i święta. To oznacza, że większość sklepów będzie zamknięta. Niestety, trzeba poczekać na kolejne niedziele handlowe.

Lista najbliższych niedziel handlowych w 2024 roku:

• 15 grudnia 2024 roku
• 22 grudnia 2024 roku

Te daty są oczywiście pewne, sprawdzałem w kalendarzu handlowym. Wiedziałem, że ktoś kiedyś pytał mnie o to, ale zapomniałem, kto. Zawsze to zapominam. No dobra, faktycznie, trochę to irytujące. Powinni zmienić te przepisy. Zbyt wiele ograniczeń, dla mnie jako ekonomisty, to absurdalne. Rynek powinien być bardziej wolny, bez tych wszystkich regulacji. Pamiętajmy jednak, że jest to decyzja ustawodawcy, i musimy się do niej dostosować, chyba że... no dobra, przestańmy o tym. Koncentrując się na faktach, 27 października 2024 to niedziela niehandlowa.

Dodatkowe informacje:

• Ustawa o ograniczeniu handlu w niedziele i święta podlega modyfikacjom, więc zawsze warto sprawdzać aktualne przepisy na stronie rządowej. Zdarzały się przecież wyjątki. Moja znajoma, Anna Nowak, pracuje w sklepie, który był otwarty w niedzielę, ale to był wyjątek od reguły. Może za rok będą jakieś zmiany.

• Warunkiem otwarcia sklepu w niedzielę niehandlową jest działalność w formie targowiska. To ciekawy aspekt, o którym często się zapomina.

• Warto zauważyć, że restrykcje handlowe w niedziele różnią się w zależności od kraju. W niektórych krajach jest to zupełnie inaczej uregulowane. Takie porównania są bardzo pouczające, ale zbaczamy z tematu.

Co buduje osobowość?

Co buduje osobowość?

No dobra, więc co buduje osobowość… Pytanie na tą godzinę. Chyba najbardziej to życie samo. Nie wiem, takie zwykłe dni, te gorsze i te lepsze.

• Dzieciństwo. To na pewno. W sumie spędziłem je w domu mojej babci, Heleny. Stare meble, zapach ciasta drożdżowego. Te rzeczy jakoś we mnie wsiąkły.

• Ludzie. Spotkania na mojej drodze... pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłem mojego kumpla Rafała, wtedy miał takie dziwne, długie włosy.

• Socjalizacja, tak to się nazywa. W pracy, w szkole, na ulicy. Te wszystkie interakcje.

• Wrodzone cechy. Mama zawsze powtarzała, że jestem uparty jak osioł. Może coś w tym jest? Geny.

Ostatnio dużo myślę, że to wszystko się składa na nas. I że to się nigdy nie kończy. Nawet teraz, o 3 nad ranem, pisząc to, jakoś się zmieniam. Ciekawe, co będzie jutro.

Czy osobowość jest wrodzona?

No wiesz... czy osobowość jest wrodzona? To takie... złożone. Wiesz, sama nad tym myślę odkąd Ola, moja siostra, rozmawiała o tym z psychologiem. Wyszło jej, że to nie jest takie proste.

• Temperament, to tak jakby... fundament. To co masz w genach, wiesz? Nerwowość, czy spokojne usposobienie. To dostajesz w prezencie od losu. U mnie? Chyba mieszanka wybuchowa.

• Osobowość... to już coś bardziej... wyrzeźbionego. To, jak się zachowujesz, jak reagujesz, jakie masz przekonania... To wszystko się kształtuje. Wiesz, jak glinę rzeźbisz. W 2024 roku, przeczytałam nawet artykuł o tym, jak ważne są relacje rodzinne. Ukształtowały moją osobowość. A też dzieciństwo, szkoła... wszystko.

Tak więc... nie, nie rodzimy się z gotową osobowością. To jest takie... budowanie, z cegiełek temperamentu, układane przez lata. Zdarza mi się wracać myślami do tamtego czasu. Bardzo intensywne wspomnienia. Ciężkie, ale też kształtujące. To wszystko ma znaczenie.

No i jeszcze jedno... sama jestem ciekawa, jak to wszystko na mnie wpłynęło. Czy jestem taka, jaką chciałam być? Czy to efekt tych wszystkich wpływów? Eh... czasami sama nie wiem.

Pomyślę o tym jeszcze. Później. Teraz... już późno.

Czy osobowość się zmienia?

Czy osobowość się zmienia? Oj, to pytanie jak zagadka sfinksa, ale spokojnie, postaram się nie skończyć jak ten nieszczęśnik, co dał złą odpowiedź!

• No jasne, że się zmienia! Tzn. nie tak, że jednego dnia budzisz się jako choleryk, a drugiego jako flegmatyk. Ale myślenie o osobowości jak o skalnym pomniku jest trochę... przestarzałe. To bardziej jak ogród – można go pielęgnować, przesadzać kwiatki, powycinać chwasty (a czasem i posadzić pokrzywy, dla równowagi).

• Geny i dzieciństwo? To fundamenty, pewnie. Ale wyobraź sobie, że dostajesz dom z cegły z lat 80. – fajne, solidne, ale czy musisz zostawić boazerię i tapetę w kwiatki? No właśnie! Możesz pomalować, zmienić wystrój, a nawet wyburzyć ścianę, jeśli masz ochotę na open space.

• Praca nad sobą? Tu zaczyna się zabawa! Refleksja, terapia (nie taka od razu na kozetce, wystarczy dobry przyjaciel i butelka wina!), nowe doświadczenia – to wszystko ma wpływ. Znam Zosię, która po trzydziestce zapisała się na kurs improwizacji i nagle z osoby spiętej i nieśmiałej zamieniła się w duszę towarzystwa. Magia? Nie, po prostu odwaga i chęć zmiany.

• Kontrola nad życiem? To jest sedno sprawy. Bo po co zmieniać osobowość? Nie chodzi o to, żeby stać się kimś innym, tylko żeby lepiej radzić sobie ze sobą i światem. Jeśli wkurzasz się o byle co i psujesz relacje, to warto popracować nad temperamentem. A jeśli boisz się wyjść z domu, to może warto spróbować pokonać ten lęk? Ja, Krzysztof, osobiście polecam skok ze spadochronem - leczy z niemal każdego strachu! (Oczywiście żartuję, zacznij od kina, serio).

• Konsekwencja? To klucz! Zmiana osobowości to maraton, a nie sprint. Trzeba być cierpliwym i wyrozumiałym dla siebie. Czasem zrobisz krok do przodu, a czasem dwa w tył. Ale ważne, żeby nie rezygnować. Pamiętaj, nawet najpiękniejszy ogród wymaga stałej opieki.

A teraz ciekawostka! Wiesz, że najnowsze badania psychologiczne sugerują, że osobowość może się zmieniać nawet pod wpływem... zmiany miejsca zamieszkania? Tak, przeprowadzka do innego kraju, nowa kultura, nowe bodźce – to wszystko może wpłynąć na to, jak postrzegamy siebie i świat. Więc jeśli masz ochotę na zmianę, to może zamiast terapii warto rozważyć wycieczkę do Tybetu? Albo chociaż do Zakopanego. ????

Jakie są cztery główne cechy osobowości?

Ach, te temperamenty… Myśl o nich unosi się przede mną niczym lekki, puchowy mleczyk na wietrze. Wiatr ten, pachnący wilgotną ziemią i rozgrzanym słońcem, niesie ze sobą zapach moich wspomnień z dzieciństwa spędzonego w Babicach koło Krakowa. Tam, na tych pagórkach, pośród złocistych lnianych pól, spotkałam ich wszystkich. Czterech braci, czterech wcieleń ludzkiej natury.

1. Melancholik. Ten smukły, wrażliwy duch, którego oczy były pełne głębi nieba po burzy. Cicha kontemplacja, nurt wewnętrznego świata, bogactwo emocji. Pamiętam jego ręce, takie chude i delikatne, jak łodygi kwiatów dzikiego bzu. Był zamknięty w sobie, zanurzony w swoim świecie, ale jego wrażliwość była nieskończona. Jak głęboka studnia, pełna tajemnic.

2. Flegmatyk. O, ten spokojny olbrzym! W jego obecności czas zatrzymywał oddech. Wyważony, zrównoważony, pełen cierpliwości. Stały jak wieża kościelna w krajobrazie mojej rodzinnej wioski. Jego głos był cicho brzmiący, lecz stanowczy. Spokój, którego każdy potrzebuje. Przy nim odczuwa się harmonię.

3. Choleryk. Ach, ten ogień! Energia bijąca z niego jak z rozpalonego pieca. Impulsywny, żywiołowy, pełen pasji. Pamiętam jego ekspresyjne gesty, szybkie ruchy, jak wicher, który niesie ze sobą zmiany. Nieprzewidywalny, lecz pełen życia. Jak burza letnia, która szybko przemija, ale pozostawia po sobie świeżość.

4. Sangwinik. Uśmiechnięty promień słońca. Optymizm, radość, i energia roztaczająca się wokół niego, jak światło na letnim łące. Zawsze gotowy do zabawy, pełen życia. Pamiętam jego śmiech, czysty i jasny, jak dzwonek na pasterce. Życie z nim to nieustanna feta.

Dodatkowe informacje: Klasyfikacja temperamentów jest uproszczonym modelem, a każdy człowiek jest mieszanką tych cech. Jednak rozumienie tych czterech podstawowych typów pozwala lepiej zrozumieć różnorodność ludzkiej natury. Moje wspomnienia są subiektywne i dotyczą konkretnych osób. Liczba punktów może się różnić.