Czy wejście na Dolinę Białego jest płatne?

Ile kosztuje wejście do Doliny Strążyskiej?

Wejście do Doliny Strążyskiej jest płatne. Opłata jest obligatoryjna.

Parkingi pod doliną są trzy. Wszystkie płatne. Cena za dzień postoju wynosi 35 zł. Płatność kartą jest możliwa. Ale nie zawsze. Gotówka to pewność.

Kasa biletowa TPN znajduje się tuż przy wejściu na czerwony szlak. Ceny są stałe. Opłata jest opłatą za wstęp na teren parku.

• Bilet normalny: 10 zł
• Bilet ulgowy: 5 zł

Istnieją bilety 7-dniowe. Normalny kosztuje 50 zł, ulgowy 25 zł. Dzieci do lat 7 wchodzą bez opłat. Posiadacze Karty Dużej Rodziny kwalifikują się do biletu ulgowego, bez wyjątku. Bilety można kupić online przez system eParki. Omija się kolejkę.

Czy dolina strążyska jest trudna?

Dolina Strążyska... tak, bywa. Szczególnie ta dłuższa trasa, te prawie 12 kilometrów w obie strony. Sporo tego jest, naprawdę. Wyczerpuje.

Ta konkretna pętla, ta koło Zakopanego, to kawał drogi, prawda? W Małopolskim. Podobno 5 godzin zajmuje jej przejście, a to już coś. Mówią, że jest wymagająca.

Dolina Strążyska nie jest łatwym spacerem. Przejście 11,6 km zajmuje średnio 5 godzin. Trasa uznawana jest za wymagającą.

• Dystans: 11,6 km
• Czas przejścia: 5 godzin
• Trudność: wymagająca
• Lokalizacja: w pobliżu Zakopane, Małopolskie

Myślę, że Anna, która była tam w zeszłym roku, potwierdziłaby, że trzeba mieć kondycję. Niektórzy mówią, że jest tam stromo w niektórych miejscach. Ja tam wtedy nie byłem, ale wyobrażam sobie.

Ile się idzie na Dolinę Strazyska?

Dolina Strążyska – szlak tam i z powrotem liczy 4,7 kilometra, a jego pokonanie zabiera średnio 1 godzinę i 38 minut. Trasa znajduje się w pobliżu Zakopanego, Małopolskie i jest uznawana za umiarkowanie wymagającą.

No, ale kto to tak uznał, że umiarkowanie? Pewnie jakiś turysta, co po płaskim się męczy, jak mucha w smole. Moja ciotka Jadzia z Dębicy, co to ma dwie lewe nogi i zapas chrustu na zimę w plecaku, przechodzi to w te półtorej godziny z hakiem i jeszcze narzeka, że się jej buty obtarły. Normalnie, to jakbyś szedł po bułki do spożywczaka, tylko że z lekkim nachyleniem. To nie jest żaden Mount Everest, żeby zaraz robić z tego wielkie halo.

Ja, Janusz Kowalski z Podlasia, to bym to przebiegł w godzinę, gdyby mi obiecali darmowy oscypek na mecie. Ten szlak to taka rozgrzewka przed prawdziwym życiem, a nie jakaś wyprawa na koniec świata. Pamiętam, jak szwagier Rysiek z Tczewa opowiadał, że to "hardcore", a potem go znaleźliśmy przy budce z piwem na początku trasy, bo mu się już dalej nie chciało. Toż to spacer, nie maraton!

Dodatkowe informacje, bo zawsze coś tam trzeba dopowiedzieć:

• Start szlaku jest niedaleko Zakopanego. Nie, nie trzeba szukać go w Norwegii, no bez jaj.
• Cała trasa to tak w te i we wte, czyli tam i z powrotem. Nie zgubisz się, chyba że jesteś totalną pierdołą bez kompasu w głowie.
• Wodospad Siklawica to taki bonus na końcu, fajnie wygląda, ale bez przesady, że od razu Hollywood, żeby się tak zachwycać.
• Parking jest płatny, oczywiście, bo kto by się spodziewał czegoś za darmo w Zakopanem? Jak wszędzie, kasę wydoić umieją, no i tyle.
• Dla dzieciaków i emerytów to może być wyzwanie, ale dla reszty to taka pikuś trasa, bez szału.
• Nie zapomnij o aparacie, żeby potem wrzucić na fejsa, jak to ty dzielnie zdobywasz góry. Bo przecież o to chodzi, nie?
• Obuwie trekkingowe to podobno podstawa, ale ja widziałem ludzi w klapkach, co szli szybciej niż te wszystkie "profesjonalne" wyprawy. Niech każdy robi jak uważa, ważne, żeby nie narzekać.