Kiedy biegunka powinna martwić?

Kurczę, biegunka… Niby nic takiego, każdemu się zdarza. Ale kiedy tak naprawdę powinniśmy się zacząć martwić? Bo przecież czasem to po prostu coś złego zjadłam, albo stres przed egzaminem… Pamiętam, jak kiedyś przed maturą z polskiego… masakra! Ale to przeszło.

No właśnie, a co jeśli nie przechodzi? Co jeśli do tej, przepraszam za wyrażenie, sraczki, dochodzą inne, gorsze rzeczy? Na przykład… utrata wagi. Nie mówię o jakimś tam kilogramie, ale o prawdziwej utracie wagi, tak bez powodu. To już chyba nie jest normalne, prawda?

Albo, o matko, krew! Widziałam kiedyś u mojej babci… okropne. Krwawienie z, no wiecie, z tamtej strony… To już absolutnie dzwonek alarmowy. Biegunka biegunką, ale krew to już chyba coś poważniejszego, nie?

No i te wszystkie badania… "Nieprawidłowości w badaniu fizykalnym" – brzmi strasznie fachowo. Pewnie lekarz coś wymaca, czego nie powinien. Albo "nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych". Czytałam gdzieś, że jakieś tam markery nowotworowe mogą być podwyższone… Brrr, aż ciarki przechodzą. Ileż to tych badań człowiek musi zrobić, żeby się dowiedzieć, co mu dolega.

Słyszałam też, że jeśli biegunka trwa dłużej niż, powiedzmy, tydzień, to też trzeba iść do lekarza. Niby gdzieś czytałam, że większość przypadków biegunki jest "samoistna" i przechodzi sama. No ale co jeśli nie przechodzi? Co wtedy? Lepiej dmuchać na zimne i iść do lekarza, niż potem żałować, no nie? Zwłaszcza, jeśli pojawiają się te wszystkie… fuj… "objawy alarmowe", jak to ładnie nazwali.