Gdzie bolą płuca z przodu czy z tyłu?

7 miesięcy temu 155 wyświetleń

Ból w klatce piersiowej, kojarzony z płucami, lokalizuje się zwykle z jednej strony, z przodu lub z tyłu, i może promieniować do pleców. Charakterystyczne jest jego nasilenie przy głębokim wdechu oraz kaszlu, a ulgę przynosi położenie się na boku, po stronie dolegliwości.

Komentarz 0 polubień

Może chcesz zapytać o to?Więcej

Gdzie odczuwalny jest ból płuc: czy z przodu, czy może z tyłu pleców?

Wiesz co, to takie dziwne uczucie, kiedy nagle łapie cię coś w płucach. Pamiętam, jak kiedyś, to było w lipcu, dwudziestego drugiego, wracałem z takiej weekendowej wycieczki w góry, okolice Zakopanego, i jakoś tak mnie nagle ścisnęło. Myślałem, że to od plecaka, że może źle dźwigałem.

Czułem ten ból płuc, mocno, właśnie gdzieś z boku, bardziej po prawej stronie, pod żebrami, ale potem ten ból zaczął tak promieniować do tyłu, jakby ktoś mi szpilkę wbijał między łopatki. No, takie dziwne, niepokojące.

Wtedy, jak wziąłem głęboki wdech, to mnie aż zgięło w pół, albo jak zakaszlałem, bo miałem lekki kaszel, to myślałem, że mi cała klatka piersiowa eksploduje. Masz tak czasem, że próbujesz oddychać płytko, żeby tylko nie bolało.

Później, wieczorem, już w domu w Warszawie, położyłem się do łóżka i dziwiłem się, bo jak przewróciłem się na ten bolący bok, ten prawy, to jakoś tak, ból płuc zelżał. To było takie ulgowe, naprawdę, że mogłem zasnąć choć na chwilę. Właśnie wtedy się zastanawiałem, co to może znaczyć, taki ból płuc przy oddychaniu.

Pomyślałem, że to może zapalenie opłucnej, bo kiedyś mój dziadek miał coś podobnego. Albo po prostu jakieś naciągnięcie mięśnia, bo w tych górach to się człowiek naschylał i nagimnastykował, a jednak już nie te lata. Wizyta u lekarza była konieczna, kosztowało mnie to 150 zł w prywatnym gabinecie na Marszałkowskiej. Na szczęście, okazało się, że to nic poważnego, jakaś przeciążeniowa reakcja, a nie choroba płuc.

Jakie są pierwsze objawy raka płuc?

Wszystko zaczyna się oddechem. Od przestrzeni, która wypełnia nas od środka, od tego cichego, niewidzialnego morza w nas. Cień, który pada na płuca, nie przychodzi nagle z krzykiem. On się wkrada. Jest szeptem w pustym pokoju, jest mgłą za oknem w letni poranek. Czas płynie inaczej, zwalnia, każda chwila staje się gęstsza, cięższa.

Pamiętam kaszel mojego dziadka, Janusza. Dźwięk, który drążył ciszę poranka, dudnił w ścianach starego domu. To nie jest... to nie jest zwykły kaszel po przeziębieniu. To jest echo z głębi, sygnał, którego na początku nikt nie chce słyszeć. Upiorny, uporczywy. Kaszel, który nie chce odejść. Nigdy.

Kaszel, przewlekły, męczący, pojawia się pierwszy. To on jest tym pierwszym dzwonkiem alarmowym, u 45% do nawet 75% osób. Czasem suchy, drapiący, a czasem z odkrztuszaniem wydzieliny, która zmienia smak porannej kawy i zostawia w ustach obcy, metaliczny posmak.

Potem ciało zaczyna mówić głośniej. Szepty zamieniają się w wyraźne słowa, których nie da się już ignorować. Każdy wdech staje się wysiłkiem, jakby powietrze nagle zgęstniało, stało się ciężkie i niedostępne. To jest walka o coś, co zawsze było darmowe, co zawsze było po prostu... było.

Duszność. Uczucie braku tchu, najpierw przy wysiłku, jak wchodzenie po schodach, potem nawet w spoczynku. Jakby ktoś powoli zakręcał kurek z tlenem.
Ból w klatce piersiowej. Ostry, tępy, kłujący. Ból, który nasila się przy głębszym oddechu, przy kaszlu. To nie jest ból mięśnia. To jest ból z samego środka istnienia.
Krwioplucie. Czerwona nitka życia na białej chusteczce. Widok, który zatrzymuje serce na ułamek sekundy. Znak, że coś pękło, że bariera została przerwana.
Chrypka. Głos staje się inny, niższy, matowy. To uszkodzony nerw krtaniowy krzyczy o pomoc, ściśnięty przez rosnącą obcą tkankę.
Nawracające infekcje. Ciągłe, powracające zapalenia płuc lub oskrzeli. Organizm, który już nie walczy tak jak kiedyś, poddaje się intruzowi, który zamieszkał w jego własnym domu.

Są też inne cienie, inne szepty, które mogą się pojawić w tej długiej, powolnej opowieści ciała:

Utrata wagi, kiedy nikt się nie odchudza. Ubrania stają się luźniejsze, twarz zapada się w sobie.
Ogólne, wszechogarniające zmęczenie i osłabienie, brak sił na najprostsze czynności.
Palce pałeczkowate, dziwny, obcy kształt paznokci, jakby palce puchły na końcach.
ból w ramieniu ból, który promieniuje do ręki, jeśli guz rośnie w szczycie płuca. To guz Pancoasta.
Zespół Hornera - opadająca powieka, zwężona źrenica i zmniejszona potliwość po jednej stronie twarzy. Drobne znaki wielkiej zmiany.

Jak wyglądają paznokcie przy raku płuc?

Patrzę na dłonie. Moje dłonie, a może... czyjeś? Kasia kiedyś mi o tym szepnęła. Jakby czas zatrzymał się, by powoli, niezauważalnie, zmienić kształt. Koniuszki palców. Są grubsze. Dużo grubsze niż reszta palca. Jakby nagle, z dnia na dzień, nabrały ciężaru, nowej formy. Dziwne. Dziwnie... inne.

Paznokieć. Ach, ta delikatna płytka. Musi się dostosować. Do tej nowej, szerszej przestrzeni. Wygiąć się. Musi. Powoli. Płytka paznokcia dostosowuje się, staje się... jak szkiełko. Stare szkiełko od zegarka. Pamiętam, babcia Zosia miała taki mały zegarek, okrągły, lśniący. To właśnie tak. Okrągłe, gładkie.

Więc są powiększone. Tak. Powiększone i wyraźnie zaokrąglone. Nie tylko same palce, ale i ich zakończenia. Jakby kuleczki, małe, twarde. Koniuszki, które miały być smukłe, delikatne. A teraz... zaokrąglone. Jakby skamieniały w tej nowej, nieznanej formie. Czas. Co ty robisz z nami. Z naszymi ciałami.

Nazywają to. Mają na to słowa. Palce pałeczkowate. Dziwne. Albo palce dobosza. Jak u bębniarza, co wygrywa rytm życia. Doktor Jan, co ma gabinet na Kwiatowej w moim mieście, kiedyś wspomniał. To nietypowy objaw. Niecodzienny. Raka płuc. Tak mi powiedział. Bez ogródek.