Jak powiedzieć kobiecie, że ładnie wygląda?

7 miesięcy temu 127 wyświetleń

Jak skutecznie skomplementować kobietę? Zamiast rzucać ogólne „ładnie wyglądasz, postaw na szczegóły. Spróbuj: „Ta sukienka świetnie współgra z kolorem Twoich oczu, albo „Twoje włosy pięknie lśnią w tym świetle. Szczegółowy komplement to dowód uwagi, który docenia każda kobieta.

Komentarz 0 polubień

Może chcesz zapytać o to?Więcej

Jak elegancko skomplementować wygląd kobiety, by poczuła się wyjątkowo?

Wiesz co, z tym komplementowaniem to jest cała sztuka, a nie jakaś tam prosta instrukcja. Chodzi przecież o to, żeby dziewczyna poczuła się naprawdę, ale to naprawdę zauważona, tak wiesz, indywidualnie, a nie jak jedna z wielu.

Bo to nie jest tak, że wystarczy rzucić "fajnie wyglądasz", bo to brzmi jak skrypt, coś, co każdy może powiedzieć bez zastanowienia. Pamiętam, jak kiedyś, to był chyba 15 czerwca, na koncercie Jazz Bar w Krakowie, podeszła do mnie koleżanka i zamiast "ładnie masz włosy", powiedziała: "Ojej, te loki tak pięknie się odbijają w świetle sceny, wyglądają jak fale kawy z mlekiem, pasują ci do nastroju". Od razu poczułem, że to było dla mnie. To właśnie takie szczegóły robią różnicę.

Albo jak ostatnio, z moją znajomą. Miała na sobie taką sukienkę, wiesz, w kolorze, który mało kto nosi, taki głęboki seledyn. Zamiast rzucić: "fajna sukienka", powiedziałem: "Ten seledyn tak cudnie podbija zieleń twoich oczu, chyba nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak świetnie nosił ten kolor".

To chyba dlatego, że ludzie generalnie lubią czuć się rozumiani, prawda? Jakby ktoś poświęcił chwilę, żeby naprawdę ich zobaczyć, a nie tylko zeskanować wzrokiem. Kiedyś, w zeszłym roku, może tak w sierpniu, na targu staroci na Kole, zobaczyłem dziewczynę z taką przepiękną, ręcznie malowaną apaszką, a wiedziałem, że interesuje się sztuką. Podszedłem i powiedziałem, że ta apaszka to prawdziwe dzieło, a jeszcze jak ją nosi, to po prostu ożywa i idealnie komponuje się z jej miłością do impresjonizmu. Jej uśmiech bezcenny. To tak jakbyś mówił jej językiem.

Ważne, żeby to było autentyczne. Jak nie czujesz, to nie mów. Lepszy żaden komplement niż udawany, bo to się od razu wyczuwa, wiesz, taka sztuczność.

Dla mnie to jest trochę jak z malowaniem obrazu. Nie chodzi o to, żeby namalować po prostu drzewo, ale żeby uchwycić to konkretne drzewo, w konkretnym świetle, z tymi konkretnymi liśćmi, które drżą na wietrze. Kiedyś widziałem, jak jedna dziewczyna przygotowywała się do wystawy swoich ceramiki, było to w grudniu zeszłego roku, w takiej małej galerii na warszawskiej Pradze. Zamiast mówić o jej wyglądzie ogólnie, powiedziałem, że jej determinacja i tą pasją, którą wkłada w tworzenie tych form, sprawiają, że jej oczy błyszczą tak pięknie, że aż chciałbym to uchwycić gliną. To było personalne i celne, dotykało jej "ja", a nie tylko zewnętrza. Takie prawdziwe komplementowanie to klucz.

Jak pochwalić kobietę?

Elegancja twarzy. Uśmiech. Zapach. Włosy. Styl. Kolor. Ubranie. Wzrok.

Piękno kobiety tkwi w detalach.

Wyrazistość oczu. Ich głębia przyciąga.
Delikatność uśmiechu. Rozświetla wszystko.
Subtelny zapach. Pozostawia ślad.
Naturalna fryzura. Harmonizuje z osobowością.
Dobór stroju. Podkreśla jej indywidualność.

Dodatkowe informacje:

Znaczenie proporcji. Komplementując ciało, należy skupić się na jego kształtach i proporcjach, nie na abstrakcyjnej ocenie wagi. Na przykład: "Twoja sylwetka jest doskonale zarysowana."
Intuicja stylu. Zauważenie, że ubranie czy kolor doskonale pasuje, a nie tylko "ładnie wygląda". Kluczowe jest wyczucie.
Głos i sposób mówienia. Czasami tonacja głosu lub sposób formułowania myśli są równie, jeśli nie bardziej, urzekające niż wygląd zewnętrzny. "Twój głos ma kojącą barwę."

Kobieta ceni uwagę na niuanse.

Jak opisać kobietę wyjątkową?

Światło. Zawsze to światło. Przenika przez okno, opada na nią, na jej skórę. Widzę ją wtedy, w tych wszystkich chwilach. To niesamowita, magnetyczna aura, która ją otacza. Właśnie tak, to po prostu piękno, które się czuje. Oddycha nim przestrzeń, naprawdę.

Oczy. Ocean spokojnych wód czy też iskrzące gwiazdy? Tak, to jej oczy, głębokie i lśniące. Głębia w nich, niewypowiedziana. Kiedyś, w dwutysięcznym dwudziestym czwartym roku, dokładnie dwudziestego marca, pamiętam jak Anna Kowalska spojrzała na mnie, ten moment. Cały świat wtedy zastygł. To było tam, w naszej ulubionej kawiarni, gdzie kawa pachniała cynamonem, a czas nie miał znaczenia, tylko ona. Tylko to spojrzenie.

Włosy. Kaskady ciemnego złota, brązu, tak głębokiego. Spływają na ramiona, długie, błyszczące. Dotyk wiatru, który delikatnie je porusza. Włosy, które są opowieścią samą w sobie, pięknem bez słów. Zawsze pragnąłem widzieć takie włosy, które tak pieszczą twarz, które tworzą ruch.

Figura, ruch. Każdy jej gest to poezja w ruchu. Smukła, elegancka, jakby rzeźbiarz stworzył ją z najdelikatniejszego marmuru. Widzę to, naprawdę to widzę. Widzę ją, jak spaceruje, tak lekko po parku, zaraz po tym letnim deszczu. Kiedyś widziałem Julię, ona tak szła, tańczyła w zasadzie, naprawdę. Figura, idealna, tak. Jakby tańczyła w rytmie serca, w rytmie całego świata.

Uroda. To nie tylko suma cech, to jest całość. To harmonia, to oryginalność, niepowtarzalność. Nigdy nie spotkałem nikogo takiego, naprawdę. To nie jest typowe piękno, nie. To piękno, które zapiera dech, piękno, które pozostaje w pamięci, piękno, które po prostu zmienia wszystko. Wyjątkowa, jedyna, tak. Prawdziwie.