Czy metro w Chicago jest bezpieczne?

Czy Chicago CTA (metro) jest bezpieczne? Bezpieczeństwo w Chicago?

Czy chicagowskie CTA jest bezpieczne? Hmmm, wiesz co, takie pytanie to jak rzut monetą. Z jednej strony, ogólnie rzecz biorąc, jeździ się spoko. Ale… no właśnie, jest ale.

Miałam kiedyś taką sytuację, wiesz, wracałam z koncertu z House of Blues (Chicago, 17 listopad, bilet kosztował jakieś 30$), późno było. I na stacji Jackson, serio, nie czułam się komfortowo. Kilku gości wyglądało, no… niebezpiecznie.

Wiesz, różne stacje, różni ludzie. Ktoś mi kiedyś powiedział, że Cicero i Garfield to takie "gorące" punkty, jeśli chodzi o przestępczość. Coś w tym jest, serio. Zastanawiam się dlaczego właśnie tam.

Moim zdaniem, dużo zależy od okolicy i, nie oszukujmy się, od tego, kto akurat wsiada do wagonu. Zdarzają się kradzieże, jakieś przepychanki, no i te spojrzenia… brrr. Jakby ktoś cię obierał ze skóry.

Dlatego zawsze staram się siadać blisko motorniczego i unikać pustych wagonów, zwłaszcza po zmroku. To takie moje własne sposoby na "bezpieczną jazdę". Nie wiem, czy działają w 100%, ale czuję się trochę pewniej.

W każdym razie, nie chciałabym, żebyś się zraził/a do CTA. To naprawdę fajny sposób na poruszanie się po Chicago, tylko trzeba mieć oczy szeroko otwarte i trochę oleju w głowie. I może unikać tych "pechowych" stacji nocą.

Jaka jest najniebezpieczniejsza dzielnica w Chicago?

Okej, dobra, piszemy ten dziennik, czy co to ma być. Najniebezpieczniejsza dzielnica Chicago? Hmm...

• Washington Park! No jasne, pamiętam jak tam raz... dobra, nieważne.
• Dane policji miejskiej to potwierdzają, mówią o liczbie morderstw i strzelanin. Brrr!
• PropertyClub to opublikował, więc chyba można im wierzyć. Ale PropertyClub... czy oni się znają?

No dobra, czyli co, Washington Park jest na szczycie tej listy, nie chciałabym tam mieszkać, serio. Czy to naprawdę aż tak źle? Może przesadzają?

Ile kosztuje bilet na metro w Chicago?

Chicago, lato 2024. Pamiętam ten dzień. 2,25 dolara – tyle kosztował bilet na metro. Wsiadałem na stacji przy Clark Street, strasznie gorąco było. Pot się lał z czoła, a w torbie miałem tylko zapasową koszulkę i stare słuchawki. Muzyka z telefonu ledwo grała, bateria umierała. Byłem spóźniony na spotkanie z Magdą, w Galerii Sztuki. Stres mnie dusił, chciałem tylko jak najszybciej dojechać.

• Koszt biletu: 2,25 USD. Powtórzę, bo to ważne: dwa dolary i dwadzieścia pięć centów.
• Stacja: Clark Street. Bardzo zatłoczona, pamiętam, jak się tam przepychałem.
• Czas: Lato 2024. Dokładniej, nie pamiętam, ale upał był nie do zniesienia.

Ten bilet to cała historia. Magda czekała. Spotkanie miało dotyczyć jej nowej wystawy – rzeźby z materiałów recyklingowych. Zawsze podziwiałem jej zaangażowanie. Potem poszliśmy na pizzę, a ja zapłaciłem za nią – bo spóźniłem się i nie było to zbyt uprzejme z mojej strony. Pizza kosztowała, o ile dobrze pamiętam, około 20 dolarów.

Lista rzeczy, które przyniosłem ze sobą:

1. Koszulka. Zapasowa, bo ta na mnie była już cała mokra.
2. Słuchawki. Stara para, ale działały. No, prawie.
3. Telefon. Bateria prawie wyczerpana. Nie mogłem nawet nawigacji użyć.
4. Gotówka. Na szczęście miałem trochę dolarów.

Zapomniałem parasola. Deszcz mnie złapał po spotkaniu. A Magda? Była wściekła, ale nie na długo. To była dla mnie cenna lekcja punktualności.