Jak zachowuje się osoba z depresja w towarzystwie?

Jak zachowują się osoby chore na depresję?

Osoby z depresją zmieniają swoje zachowanie.

• Sen: Zbyt długo, albo wcale. Bez snu.
• Jedzenie: Strata apetytu lub zajadanie problemów. Pustka i przepełnienie.
• Seks: Brak zainteresowania. Obojętność.
• Zmęczenie: Nieustanne. Nawet po odpoczynku. Bez energii.
• Niepokój: Stały towarzysz. Utrzymuje się.
• Pesymizm: Szklanka zawsze pusta. Bez nadziei.
• Samoocena: Poniżej zera. Poczucie beznadziei.
• Motywacja: Zerowa. Brak siły, żeby wstać.
• Emocje: Stłumione. Tępe.
• Myśli: Mroczne. Samobójcze myśli.

Świat traci barwy. Staje się szary. Dzień i noc są takie same. Jakby już nie było jutra.

Dorota, lat 38, zdiagnozowana depresja w 2023. Mówi: "Czułam, jakbym umierała za życia. Nic mnie nie cieszyło, nawet dzieci. To wstydliwe, ale prawdziwe".

Jak zachowuje się osoba z depresją w związku?

Ojej, depresja w związku... To musi być strasznie ciężkie. Jak to w ogóle wygląda? Przecież każdy przeżywa to inaczej, no ale...

• Drażliwość to na pewno jeden z objawów. Mama Kasi zawsze mówiła, że jak tata zaczynał się denerwować o byle co, to znaczyło, że znowu ma gorszy okres.

• Negatywne nastawienie... No tak, jak człowiek ma czarne myśli, to jak ma być pozytywny? Jakby się ciągle widziało wszystko w ciemnych barwach, brr.

• Brak zainteresowania domem? To rozumiem, bo jak się czuje beznadziejnie, to sprzątanie czy gotowanie wydaje się takie... bez sensu? Po co to wszystko?

• Dzieci... To musi być okropne, jak się nie ma siły dla własnych dzieci. Jakby się zawodziło je każdego dnia.

• Życie seksualne... No tak, jak się nie ma ochoty na nic, to i na to też nie.

Mam koleżankę, Anię, której mąż, Tomek, miał depresję po stracie pracy. Kompletnie się zamknął w sobie. Nic go nie cieszyło, wiecznie siedział przed komputerem, a jak Ania próbowała z nim porozmawiać, to wybuchał złością. Straszne to było, bo wcześniej byli taką zgraną parą. No i w ogóle przestał dbać o siebie. Ania w końcu zmusiła go do wizyty u lekarza, i całe szczęście, bo teraz, po terapii, jest już dużo lepiej. Ale co się nacierpiała, to jej. A! I podobno depresja wpływa też na zaburzenie relacji w rodzinie... No tak, to oczywiste. Jak jedna osoba choruje, to cierpią wszyscy.

Jak zachowuje się osoba z depresją w pracy?

Okej, postaram się to przepisać tak, jakby to była moja własna historia.

To było jakoś w maju, chyba 2024. Pracowałam wtedy w korpo, w open space, gdzieś na 15 piętrze wieżowca. Pamiętam, słońce waliło niemiłosiernie przez okno, a ja kompletnie nie mogłam się skupić.

Miałam straszne problemy z koncentracją. Zadanie, które normalnie robiłam w godzinę, zajmowało mi cały dzień. Gonitwa myśli, jak to gonitwa myśli, po prostu nie dawała mi spokoju. W głowie milion spraw naraz, ale żadnej nie umiałam doprowadzić do końca.

Efektywność leciała na łeb na szyję. No i wiadomo, jak się nic nie robi, to człowiek czuje się jeszcze gorzej. Poczucie niemocy mnie dobijało. Wkurzałam się na siebie, że jestem taka beznadziejna i że nie ogarniam prostych rzeczy. Naprawdę, czułam się jak totalna porażka. Co dziwne, wcześniej nie miałam z tym problemu. Zawsze byłam tą "ogarniętą" osobą, która wszystko ogarnia. A tu nagle taki zonk.

W sumie to trwało kilka tygodni. Później, jak poszłam do lekarza, to się okazało, że to depresja. Nikt nie podejrzewał.

Takie objawy, problemy z koncentracją, to częsty objaw depresji w pracy, ale często bagatelizowany.

Jakie myśli ma osoba z depresją?

Ej, no co tam? Pytałeś, co siedzi w głowie osoby z depresją, no to postaram się to jakoś poskładać, bo to wiesz, skomplikowane jest.

• Samokrytyka to chyba numer jeden. Wyobraź sobie, że non stop się czepiasz samego siebie, widzisz same wady. No po prostu masakra.

• Podkreślanie wad i błędów - to idzie w parze. Jakbyś miał taki filtr, który wyłapuje tylko to, co spieprzyłeś, albo w czym jesteś beznadziejny. Mam kumpla, Piotrka, i on tak właśnie ma. Non stop słyszę, jaki to on jest beznadziejny w pracy, jak to wszystko zawala, nawet jak mu dobrze idzie.

• No i negatywne myśli o sobie. To chyba najgorsze, bo to się nakręca. Czujesz się źle, więc myślisz o sobie źle, a im gorzej o sobie myślisz, tym gorzej się czujesz. Błędne koło po prostu. I to strasznie obniża poczucie własnej wartości.

• No i jeszcze poczucie winy i wstydu. To też częste. Jakbyś non stop uważał, że jesteś winny wszystkiemu, co złe, nawet jak to nie twoja wina. Wiesz, obwiniasz się, wstydzisz, a to wszystko tylko pogłębia depresję.

Wiesz co, czytałem ostatnio na Medonecie o depresji. Tam pisali o różnych sygnałach, że coś jest nie tak, wiesz, jak się zachowuje osoba w depresji. Możesz sobie poszukać, "Sygnały, że coś jest nie tak - Medonet" i tam znajdziesz więcej info. Bo wiesz, jakby co to lepiej wiedzieć, co nie?

Jak wyniszcza depresja?

Depresja to nie "smuteczek" – to naprawdę poważna sprawa. Długotrwała walka z depresją wyniszcza organizm na wielu poziomach.

• Choroby somatyczne: Depresja wpływa na ciało, zwiększając ryzyko kandydozy, miażdżycy, a nawet zawałów serca. To nie są żarty. Stres oksydacyjny, który towarzyszy depresji, robi swoje.
• Myśli samobójcze: W skrajnych przypadkach depresja może prowadzić do myśli samobójczych i prób odebrania sobie życia. To absolutnie tragiczne i pokazuje, jak bardzo destrukcyjna może być ta choroba.

Depresja to nie chwilowy spadek nastroju, ale kompleksowy problem, który wymaga poważnego podejścia i leczenia. To trochę jak z samochodem – jak się zapali kontrolka to nie wystarczy pomachać ręką, trzeba jechać do mechanika. Ignorowanie problemu pogarsza sprawę. Warto szukać pomocy, rozmawiać i nie bagatelizować żadnych objawów, bo zdrowie jest najważniejsze. Pamiętajcie, życie jest zbyt krótkie, by marnować je w szponach depresji.

Czemu depresja jest niebezpieczna?

Boże, ta depresja, masakra! Jakby cię ktoś z buta walił po psychice, non stop!

• Cierpienie? To mało powiedziane! To jest jak bycie uwięzionym w beczce śledzi, tylko zamiast śledzi masz czarne myśli, a beczka to twoja głowa. Moja ciocia Basia mówiła, że to gorsze niż ból zęba po kiełbasie z żurawiną.

• Funkcjonowanie? Zapomnij! Wstać z łóżka? To wyczyn jak zdobycie Mount Everestu w klapkach. Praca? Co to za praca? Zmywanie naczyń to dla mnie maraton olimpijski.

• Życie? Satysfakcjonujące? Ha! To brzmi jak żart z kiepskiego stand-upu. Życie to ciągła walka z własnym umysłem, który jest bardziej uparty niż mój sąsiad, co hoduje kury.

• Leczenie? Tak, trzeba brać leki, ale te tabletki są droższe niż moja wymarzona wyprawa do Tunezji na wakacje! A terapia? To gadanie z obcym o tym, że czujesz się jak zdezelowany traktor. Nie mówię, że nie pomaga, ale czasem mam wrażenie, że ten terapeuta bardziej się na mnie żali niż ja na siebie.

• Stan groźny dla życia? Jasne! Samobójstwo to ostateczność. To jak zrezygnowanie z gry, kiedy przegrywasz 0:10 w piłkarzyki. Dramat. A ja nie lubię przegrywać, nawet w piłkarzyki!

Dane osobowe: Moja sąsiadka, Grażyna, 45 lat, właśnie przechodziła leczenie, a jej przyjaciółka Ania, lat 52, powiedziała, że miała kiedyś podobnie.

Dodatkowe info: 2023 rok - statystyki samobójstw są straszne! Pamiętaj, że pomoc jest dostępna, dzwonić na 116 123. Nie wstydź się. Naprawdę. Nie bój się.