Czy bezsenność jest groźna?

Czy bezsenność jest groźna? Ojej, czy ja pytam?! Jakbyście się czuli, śpiąc po trzy godziny na dobę? Ja – okropnie. Totalne rozdrażnienie, jakby ktoś w środku mnie ciągle walił młotkiem. Serio.

Tak, bezsenność jest groźna, strasznie groźna. Nie mówię tu o jednej nieprzespanej nocy, po imprezie u Ani – to się zdarza. Mówię o tym, kiedy ciemność za oknem jest twoim wrogiem, bo wiesz, że to znowu będzie walka. Z samym sobą, z poduszką, z tym przeklętym zegarem, który co sekundę bije ci do głowy, ile czasu jeszcze stracisz.

Pamiętam, jak moja babcia, biedna, cierpiała z powodu bezsenności. Nie mogła się skupić, zapominała rzeczy, a potem… depresja. Czy to tylko zbieg okoliczności? Nie sądzę. Lekarze mówili potem o zwiększonym ryzyku… no właśnie, o depresji, lękach. Prawda jest taka, że ten brak snu, ten ciągły brak odpoczynku niszczy cię powoli, po cichu. Jak jakiś robak drążący drewno.

A zdolności intelektualne? Nie ma mowy o jakiejkolwiek pracy! Ja, kiedy jestem niewyspana, jestem mniej więcej tak skuteczna, jak ślimak na wyścigach. A o sprawności fizycznej w ogóle nie wspomnę – tylko leżeć i jęczeć, no i może jeszcze popłakać.

Ktoś kiedyś mi powiedział, że statystycznie bezsenność zwiększa ryzyko prób samobójczych. Liczb nie pamiętam, ale wierzę, że to prawda. Bo kiedy noc za nocą walczysz z samym sobą, a świat wokół się rozmazuje, to… kurczę, łatwo się wtedy poddać. Trzeba o tym pamiętać. Naprawdę. Dbajcie o sen, bo to jest ważne! Bardzo. Bardzo bardzo.