Czy Bieszczady to Beskid?

No więc, Bieszczady... Beskidy... Zawsze myślałam, że to osobne góry, wiesz? Jak tam w szkole mówili, jakieś zupełnie inne pasmo. Ale nie, o ile dobrze rozumiem, a czy na pewno dobrze rozumiem? Bo czasem sama się gubię w tych nazwach, to niby część Beskidów Wschodnich. Beskidy Lesiste, podobno, a nie Połonińskie, choć te połoniny... ah, te połoniny! Pamiętam jak wędrowałam z Krzyśkiem po takiej jednej, wiatr, słońce w oczy, a wokół... nieskończoność. Cudownie. Totalnie zapomniałam o wszystkim. No i to właśnie te połoniny, one jakoś tak… mocno kojarzą mi się z Bieszczadami. Może dlatego myślałam, że to coś innego?

Zewnętrzne Karpaty Wschodnie... brzmi jak z jakiejś książki, prawda? Trochę suche. A Bieszczady? Bieszczady brzmią… dziko. Romantycznie. Jak przygoda. Jak moje wakacje kilka lat temu, kiedy to prawie zgubiłam się w lesie szukając jakiegoś… nie pamiętam już czego. Ale pięknie było, straszne, ale piękne. Może te statystyki - ile tam hektarów lasów, ile szczytów - mogłabym je znaleźć w internecie, ale… nie, to nie o to chodzi. Bieszczady to nie tylko suche fakty. To uczucie. To zapach lasu po deszczu, to smak grzybów, które zbierałam z moim tatą, to wspomnienia. To coś więcej niż tylko… geografia. To region, tak jak mówili w książce, którą czytałam, ale z taką duszą. A ta dusza to właśnie… wszystko co tam przeżyłam. No, prawie wszystko. Bo jeszcze było mnóstwo komarów!