Jak zrobić sos waniliowy do klusek na parze?

Ech, sos waniliowy do klusek… Pamiętam, jak moja babcia robiła taki. Zawsze wychodził jej idealny, gęsty, pachnący… A ja? No cóż, nie zawsze mi się udawało. Ale wiecie co? Z czasem doszłam do wprawy. I teraz, kiedy robię ten sos, to prawie czuję jej obecność w kuchni. Nostalgicznie, prawda?

No dobra, ale do rzeczy. Ten przepis na "szybki" sos waniliowy... Szybki? No, może i szybki, ale diabeł tkwi w szczegółach. Po pierwsze, mleko i śmietanka z wanilią. Ile tej wanilii? Łyżeczka? Laska? Ekstrakt? Ja zazwyczaj wrzucam pół laski wanilii, takiej porządnej, bo inaczej to co to za wanilia? Pamiętam, raz kupiłam jakąś taniochę i… bez komentarza. Smakowało jak… no nie wiem, jak rozwodniony budyń. Tragedia!

No więc, mleko z wanilią się grzeje, a my bierzemy się za żółtka. Żółtka z cukrem. Ile tego cukru? No, zależy jak słodko lubicie. Ja daję jakieś trzy łyżki, ale moja córka woli słodsze, to jej dosypuję jeszcze jedną. I ta mąka… Szczerze? Nie zawsze dodaję. Czasem mi się zbryli, to potem mam grudki w sosie. A kto lubi grudki? No właśnie. Ale jak już dodaję, to dosłownie troszeczkę, może z pół łyżeczki. I trzeba mieszać, mieszać, mieszać… aż zrobi się taka jasna, puszysta masa.

No i teraz clou programu. Wrzące mleko trzeba wlewać do żółtek, cienkim strumieniem, cały czas mieszając. Energicznie! Bo inaczej się zetnie i będzie jajecznica, a nie sos. Pamiętam, jak pierwszy raz robiłam ten sos… No cóż, wyszła mi właśnie jajecznica. Byłam załamana. Ale teraz? Teraz to już pikuś. Gotuję chwilę, aż zgęstnieje. Ile to "chwilę"? No, może z pięć minut? Aż będzie taki, wiecie, aksamitny.

I gotowe! Proste, prawda? No, może nie takie proste, ale warto spróbować. Kluseczki z takim sosem… Niebo w gębie! A satysfakcja, że zrobiło się to samemu? Bezcenna. Spróbujcie, a nie pożałujecie!