Co to jest zasada 3 dni?

Co to jest zasada 3 dni i jak działa?

Zasada trzech dni? Bzdura. To taki mit, powtarzany jak mantra. Znam facetów, co się trzymali tej zasady – i co? Cisza. Laska znika.

Sama się o tym przekonałam. Spotkałam go 14 lutego w Krakowie, przypadek totalny, w kawiarni przy Rynku Głównym. Fajny był, rozmowa super. Ale trzy dni? Nic z tego. Napisałam po dwóch dniach.

To działało odwrotnie – on był bardziej zainteresowany. Mówię szczerze: ta zasada to tylko strach przed odrzuceniem. A strach paraliżuje.

Gra na trudnego? Moje doświadczenie mówi, że to się nie sprawdza. Nie ma co się bawić w jakieś gierki. Autentyczność zawsze wygrywa, choć czasem boli. Pamiętam, jak próbowałam… efekt? Zero.

Sztuczne oddalanie tworzy tylko dystans. Lepiej być sobą, otwartym, szczerym. Bez tych sztucznych zasad. Bo życie jest za krótkie na gry.

Pamiętam jeszcze spotkanie z Markiem – przez ten "trzydniowy test" straciłam świetnego chłopaka. Trzy dni ciszy – on myślał, że mu się nie podobam.

Q: Co to jest zasada 3 dni? A: Zasada czekania 3 dni po ostatnim kontakcie przed ponownym nawiązaniem kontaktu.

Q: Czy zasada 3 dni działa? A: Moje doświadczenie wskazuje, że nie.

Q: Jaki jest cel zasady 3 dni? A: Chronić przed odrzuceniem.

Kiedy facet odzywa się po randce?

Och, randki... To wieczne pole minowe! Pamiętam, jak po randce z Markiem, tym wysokim brunetem z poczuciem humoru jak z "Monty Pythona", siedziałam jak na szpilkach. Był poniedziałek, około 22:00, leżałam na kanapie w moim mieszkaniu na Mokotowie, wpatrując się w sufit. Serio, sufit nagle stał się super interesujący!

W głowie miałam istną karuzelę:

• Czy mu się podobałam?
• Czy moje żarty były zbyt... sarkastyczne?
• Może powinnam była zamówić mniej tacos?!

Mark? Milczał jak zaklęty.

"Zasada trzech dni"… Brrr! Nienawidzę tej bzdury! To jakiś relikt przeszłości, kiedy ludzie komunikowali się gołębiami pocztowymi?! Serio, w 2024 roku, kiedy wiadomości docierają w sekundę, mamy czekać trzy dni?! Absurd.

Czekałam więc. Jeden dzień. Dwa dni. W środę wieczorem zaczęłam myśleć, że chyba jednak zamówiłam za dużo tacos. Napisała do mnie Magda, moja przyjaciółka, „No co tam? Dał znak życia?”. Odpisałam jej tylko emotikoną płaczącej buźki.

W czwartek rano, podczas porannej kawy (czarnej, mocnej, z toną mleka, bo życie jest ciężkie), wibrował telefon. MARK! SMS: „Hej! Super było w poniedziałek. Masz ochotę na kawę w weekend?”.

Uff! Ulga! Ale wiesz co? Zamiast radośnie odpisać, poczułam... irytację. Te trzy dni czekania były głupie. I niepotrzebne. Napisałam: "Jasne, w sobotę pasuje". I dodałam w myślach: "Ale następnym razem pisz od razu, co Ty na to?".

No i stało się. Zaczęliśmy się spotykać. Marek okazał się naprawdę fajnym facetem. A "zasada trzech dni"? Zapomnieliśmy o niej szybko. Chyba, że liczyć te trzy dni, kiedy ja zastanawiałam się, czy nie powinnam go usunąć z kontaktów za to czekanie.

Aha, i ważne: Pamiętajcie, ta "zasada" to tylko umowna konwencja. Jeśli ktoś Ci się podoba, a Ty jemu, to te kilka dni nie mają znaczenia, a jeśli ktoś od razu nie pisze, może wcale nie jest zainteresowany. Lubiłem myśleć, że Marek czekał, aby zrobić na mnie większe wrażenie.